LOTTIE ROELFSEMA

Doet mee als wijkbewoner, is 51 jaar en woont sinds 2004 in de Oosterparkwijk.
Met haar oudste dochter Yaël (26), zoon Jairo (10) en hond James (5) woont ze in de Gerbrand Bakkerstraat. Haar middelste dochter Lior (23) woont elders in Groningen en haar man Marco woont in Boudry/Neuchâtel (Zwitserland).

“Ik ben geboren in Groningen, getogen in Winschoten, maar voor mijn gevoel ook in Groningen. Mijn oma woonde namelijk in het centrum van Groningen en ik was erg veel bij haar. Daarnaast heb ik 25 jaar fulltime in het UMCG gewerkt, dus was ik daardoor natuurlijk ook heel veel in Stad.

Op mijn 37e verhuisden we met ons gezin vanuit Winschoten naar de Gerbrand Bakkerstraat. De reden hiervoor was dat mijn man bezig was met zijn promotietraject in het UMCG. Voor zijn onderzoek was het handiger om dichter in de buurt van het lab te wonen, omdat hij vaak ook ’s avonds en in het weekend even snel heen en weer moest voor allerlei ingezette proeven.

Mijn zoontje en ik zijn pas terug in Groningen, terug in ons huis, nadat we de afgelopen 4 jaar in Zwitserland hebben gewoond (waar mijn man dus nog steeds woont). De reden voor deze remigratie is dat het onderwijs in Zwitserland niet toereikend bleek voor mijn zoontje en het voor zijn toekomst beter is om het (modernere en meer op eventuele leerproblematiek toegepaste) Nederlandse onderwijs te volgen. Het grappige is dat hij al die jaren ons huis in Zwitserland als een hotel heeft gezien, maar zijn huis aan de Gerbrand Bakkerstraat in al die jaren als zijn huis en zich altijd verbonden is blijven voelen met het huis, de straat en de buurt. Het is dus goed om terug te zijn!

De Oosterparkwijk is een bijzondere en mooie wijk in Groningen. Een beetje een dorp binnen de stad, met veel mooie architectuur, een prachtige diversiteit aan mensen en naar mijn idee leeft er een behoorlijk ´wij-gevoel’, dat alleen maar versterkt kan worden. Wellicht kunnen wij met de Wijkraad daar ook aan bijdragen.

Ik heb JA gezegd tegen de Wijkraad omdat hiermee voor mijn gevoel een aantal dingen samen kwamen bij mijn terugkomst in de wijk. Na vier jaar in het buitenland te hebben gewoond, in behoorlijke stilte en eenzaamheid op mijn berg, ga je anders tegen Nederland en ook tegen je oude leefomgeving aankijken.

Ineens, de eerste dag al na terugkomst, vielen mij bepaalde dingen op, dingen die er veranderd waren in de wijk, maar ook dingen, die misschien veranderd zouden kunnen worden. Dit was mij waarschijnlijk zonder die tussenkomst van vier jaar buitenland nooit zo opgevallen.

Ook kreeg ik in december 2016 in Neuchâtel al een idee voor hier, voor de Oosterparkwijk, voor de kinderen van de Oosterparkwijk, voor het versterken van het saamhorigheidsgevoel. Ik heb dit idee al voorgelegd op de school van mijn zoontje (De Kleine Wereld). Daar werd het enthousiast ontvangen, maar het zou geweldig zijn als dit, dan nu met behulp van de Wijkraad, gerealiseerd zou kunnen worden voor heel veel kinderen in de gehele wijk.

Ik ervaar het Wijkraadslid mogen zijn dan ook als een cadeau bij mijn terugkomst. Daarmee kunnen misschien wel enkele dingen gerealiseerd worden, die ik in de stilte op ‘mijn berg’ overdacht heb ten aanzien van een fijne leefomgeving voor iedereen.

Ik vind het instellen van een Coöperatieve Wijkraad een mooi initiatief, waarbij wij als bewoners van de wijk de mogelijkheid hebben zelf beslissingen te kunnen en te mogen nemen over en voor onze wijk!”